Welkom bij Happily Honest - Blog van Priscilla

Donderdag 24 september 2020 - Priscilla F. Harmanus  - Are You Happy?                

About » Priscilla » Over mij » Gekwetste-kindmodus » Verslaving


Mensen hoeven niet eerst een ‘eindstadium’ bereikt te hebben
voordat positieve verandering  plaats kan vinden.

Gekwetste-kindmodus
Unhappy
 Priscilla


Deze web pagina is aangepast op vrijdag 3 juli, 2020


Hulp werkt het beste als mensen daar zelf om vragen.

Bij psychische stoornissen, waaronder verslaving, kan de motivatie tot zoeken en vragen om hulp echter nagenoeg afwezig zijn, of zijn er in dat opzicht andere obstakels.

Er bestaat niet één oorzaak van verslaving of van het (‘experimentele’) gedrag dat daaraan vooraf gaat. Verslaving is niet een ziekte die spontaan in het brein ontstaat. Er zijn genetische risico’s bekend en somatische of psychische aandoeningen kunnen de kans op verslaving vergroten. Verder kunnen ongunstige sociale en culturele omstandigheden (zoals intolerantie tegenover drugsgebruik of stressvolle ervaringen) leiden tot een verhoogd risico.

Toch worden de meeste mensen ongeacht de diverse risico’s niet verslaafd. Ook het gebruik van middelen leidt niet automatisch tot verslaving. Uiteindelijk is het een voor elk individu bijzondere constellatie van determinanten en mechanismen waardoor bij de een wel verslaving ontstaat, en bij de ander niet. Wel zijn er statistische verbanden ontdekt waardoor over groepen mensen en/of specifieke risicofactoren uitspraken kunnen worden gedaan. Die zijn relevant voor de preventie.

Verslaving is nog altijd omgeven door ontkenning, bagatellisering, taboe en schaamte. Veel mensen met verslavingsproblemen mijden hierdoor de hulpverlening of zoeken pas hulp op het moment dat zij werkelijk vastlopen. Het gevolg hiervan is dat het merendeel van de cliënten in de verslavingszorg kampt met langdurige verslavingsproblemen (en vaak een reeks aan hiermee samenhangende problemen), die alleen met een intensief behandeltraject onder controle zijn te krijgen.

De gevolgen van het misbruik van alcohol en drugs, het roken van sigaretten of excessief gokken en andere aan gedrag gerelateerde verslavingen zijn aanzienlijk. Mensen raken hierdoor in ernstige lichamelijke, psychische en sociale problemen, gezinnen raken ontwricht, opleidingen worden niet afgemaakt, en de hersenen van jonge mensen raken (soms duurzaam) beschadigd. Dat de kosten voor de zorg, justitie en politie en de economie (verzuim, verlies productiviteit) groot zijn is evident. Hiernaast is er veel schade en overlast door de productie en verkoop van drugs. Ook het milieu lijdt eronder (zoals door het dumpen van reststoffen bij de productie van synthetische drugs).

In het bijzonder is er meer oog voor de persoonlijke ontwikkeling van de betrokkenen. Uiteindelijk is het hun leven, zijn zij – met steun vanuit de sector – aan zet. De verslavingszorg ondersteunt hun persoonlijke herstelproces dat zich onder andere richt op het ontwikkelen van een positieve identiteit, het vestigen van hoop op verandering en een betere toekomst, het reflecteren op persoonlijke waarden en het onder ogen zien van het eigen levensverhaal. Het bevorderen of ondersteunen van zelfzorg, eigen regie én zelfregulatie en het voorkomen van zelfstigmatisering spelen hierbij een cruciale rol.

De verslavingszorg richt zich niet op gebruikers van middelen en ook niet op verslaafden op zich, maar uitdrukkelijk op diegenen die vanwege hun gebruik of verslaving in ernstige problemen zijn gekomen (of daarin verzeild kunnen raken) en/of degenen in hun directe omgeving die hierdoor ernstige schade (dreigen te) ondervinden. 

Roken is voor iedereen schadelijk, maar als door ‘gezond opvoeden’ het lukt om jonge mensen tot en met hun 25e levensjaar van het roken af te houden, is de kans klein dat ze daar ooit nog mee beginnen.

Risico's en risicogroepen » Het gebruik van middelen brengt altijd risico’s met zich mee. Bij een middel als alcohol geldt dat matig gebruik, door volwassenen, op een veilige wijze kan plaatsvinden indien de betrokkenen de veiligheidsregels in acht nemen zoals die gelden in het verkeer of op het werk.

De meeste richtlijnen en behandelprogramma’s missen nog een focus op stadia en profielen – de verwachting is dat wanneer dat wel gebeurt veel preciezer behandelingen kunnen worden ingezet die aansluiten op de toestand van het desbetreffende individu. Dat verhoogt de effectiviteit en bespaart overbodige kosten die vaak gemoeid zijn met standaardbehandelingen.


Visie op verslaving en herstel 
Verslaving betreft een ernstige aandoening (psychische stoornis) met biologische, psychologische, sociale en culturele componenten. Het treedt op bij mensen die afhankelijk zijn geworden van een psychoactieve stof, en die daar niet gemakkelijk mee kunnen stoppen uit zichzelf. Het voortduren van deze vorm van afhankelijkheid heeft schadelijke gevolgen voor de persoon (lichamelijk, psychisch en sociaal) en zijn of haar omgeving.

Verslaving is een reactie op lichamelijke, psychische en sociale aanpassingen die optreden na geregeld en/of excessief gebruik van een psychoactieve stof (of geregelde en excessieve uitvoering van gedragingen) met niet-functionele en schadelijke gevolgen. Dat hersenprocessen hierbij ernstig ontregeld raken is evident.

Er zijn altijd kansen op herstel. Dat neemt niet weg dat verslaving gepaard gaat met het verlies van het gevoel autonoom (uit eigen wil) te kunnen handelen.

Dit verlies kan beperkt blijven tot wel of niet gebruiken of stoppen. Ernstiger is de situatie wanneer het gedrag en het denken zich geleidelijk fixeren op het gebruik. Dit gaat onherroepelijk ten koste van het sociale en psychische functioneren. Tevens kan het gepaard gaan met een grotere kans op – en/of verergering van reeds bestaande – andere psychische stoornissen.

Psychische functie en zelfregulatie
De diverse vormen van verslaving hebben  processen met elkaar gemeen. Bij verslaving ontstaan tekorten in specifieke psychische functies zoals de beheersing van impulsen, het geheugen, het leren of het maken van plannen. Stress, prikkels in de omgeving of innerlijke onrust kunnen de aanleiding vormen om – vaak tegen beter weten en eigen wil in – telkens opnieuw te gebruiken. In beginsel kan men ook aan bepaald gedrag verslaafd raken, zoals gokken of het gebruik van games. Ook overmatig eten wordt wel in verband gebracht met verslaving-processen.

Gelaagdheid
Mensen en het sociale verband waarin zij zich bevinden, zijn te beschouwen als een dynamisch systeem waarin diverse niveaus kunnen worden onderscheiden. Waar het mensen met problemen in verband met middelengebruik, betreft, geldt uiteraard hetzelfde. De aandacht moet uitgaan naar de biologische, psychologische, sociale en culturele niveaus en de processen die zich daarop afspelen. In uitspraken als ‘verslaving is een hersenaandoening’ of ‘verslaving is een cultureel probleem’ zit een kern van waarheid, maar als een omschrijving van de problematiek schieten ze tekort. De essentie van het verslavingsprobleem is juist dat het zich op diverse niveaus van het leven manifesteert. Dat heeft consequenties voor de benadering ervan.

Veranderbaarheid
Verslaving is een ernstige aandoening die bij veel mensen neigt naar een chronisch beloop. Een realistische benadering is terecht gezien de ernst van de aandoening, – maar optimisme en hoop op verandering bieden houvast voor herstel. En in de praktijk zijn velen in staat goeddeels zonder professionele hulp hun gedrag en  daarmee hun verslaving te veranderen. Bijna alle verslaafde rokers die zijn gestopt, hebben dat op eigen kracht gedaan en meer dan de helft van het aantal verslaafde drinkers stopt door eigen toedoen.

Een zwart-wit-benadering van verslaving werkt averechts. In de eerste plaats is het beloop geleidelijk en kunnen overgangen worden onderscheiden – van normaal gebruik, via allerlei tussenstappen, naar ernstig en schadelijk gebruik. Verslaving is daarop een uiteindelijke reactie. Door beter de diverse tussenstadia in kaart te brengen en na te gaan welke mogelijkheden er zijn om vroegtijdig te handelen, worden kansen gecreëerd om een ernstig beloop te voorkomen.


Hoe werkt de aanmelding bij Vincere-GGZ Verslavingszorg in 2018 in Nederland?YouTube videodoor Priscilla gepubliceerd op *


In de tweede plaats is er – hoe ernstig de situatie ook is – altijd kans op herstel. Deze kans neemt toe als mensen in de omgeving van de betrokkene – familie, vrienden, hulpverleners – het contact met de persoon leggen en/of in stand houden. Bij voorkeur gebeurt dit vanuit een niet-veroordelende of stigmatiserende houding. Gewenst is een houding die blijk geeft van empathie en compassie. Ook is de uitstraling van hoop op verandering essentieel. Maar, hoe tegenstrijdig dat ook kan lijken, iedereen moet zich realiseren dat bij ernstig verslavingsgedrag uiteindelijk alleen de persoon zelf een duurzame verandering kan bewerkstelligen. Dit betekent niet dat anderen er niet toe doen of dat mensen niet geholpen kunnen worden bij hun beslissing tot verandering. Integendeel: externe steun en hulp bij de ontwikkeling van motivatie tot verandering is belangrijk, vaak zelfs bij momenten onmisbaar. Een extrinsieke motivatie en/of extern ingrijpen kan in een crisissituatie levens redden.


 Een visie op verslaving en verslavingszorg: focus op preventie en herstel van GGZ Nederland
Het verhaal van Arno Mak ''Ik heb mijn negatieve ervaringen kunnen omzetten in positief
 werk.''  Jul 6, 2017.  Arno Mak - Founder/Ambassadeur/Oprichter van Vincere
GGZ-instelling Vincere Groep failliet verklaard - 19-9-2019 van GGZ totaal

 Verslavingszorg GGZ Nederland



wordt vervolgd...



About » Priscilla » Over mij » Gekwetste-kindmodus » Verslaving