Welkom bij Happily Honest - Blog van Priscilla

dinsdag 5 aug 2020 - Priscilla F. Harmanus  - Are You Happy?                

About » Priscilla » Over mij » Gekwetste-kindmodus

Deze web pagina is voor het laatst bijgewerkt op vrijdag 24 juli 2020 ♀

 


Waar ik vandaan kom

 

Als kind ben ik veel verhuisd en opgegroeid samen met mijn halfbroer  en ouders in Breda (gedeelte van Noord-Brabant in Nederland), tot op mijn dertiende jaar.  In 1993 werd ik geboren op de Ernst Casimirstraat, gelegen in een volksbuurt genaamd Fellennoord, vlak gelegen bij mijn creche waar ik er als kind naar toe ging. 

Rond mijn vierde levensjaar besloten mijn ouders te verhuizen en zijn we komen te wonen in een van de volksbuurten genaamd ''Tuinzicht'' op de Nuijtsstraat, vlak gelegen naast de singel, nog geen kilometer op loopafstand van mijn vorige oude huis vandaan, en langs de singel 210 meter verderop, daar mijn eerste basisschool zich er bevind. "De Weerijs' is mijn eerste basisschool waar ik ben begonnen als kind.

Ik ben 1 keer blijven zitten op de basisschool in groep 3 omdat ik schijnbaar er toen nog niet klaar voor was om te leren waardoor ik naar de speelleerklas moest en spraakles ben gaan volgen.  Dat vond ik toen heel jammer want dan zou ik niet meer opgroeien samen met mijn klas -en leeftijdsgenoten, van klas tot klas.

Toch voelde ik mij anders dan de rest van de kinderen. Maar ik wist niet wat het was dat wat maakte - waarom ik mij anders voelde en hoe ik dit moest omschrijven.  Rond op mijn tiende, net dat ik zou overgaan van groep 6 naar groep 7, besloten mijn ouders te verhuizen naar een andere buurt van Breda, de Wisselaar in Hogevucht, waar daar dan een andere basisschool op mij stond te wachten, ongeveer vijf kilometer verwijderd van mijn vorige oude school vandaan.

De ''Samenloop'' is de nieuwe school waar ik in groep 7 zou gaan beginnen, wat voor mij erg wennen was want alweer moest ik nieuwe vriendjes en vriendinnetjes maken, wat helemaal niet makkelijk is wanneer je rondloopt met het gevoel dat je er niet bijhoort.

Toch had ik een vaste vriendin uit groep 8 op die nieuwe school waar ik voor een groot deel van mijn tienerjaren samen mee optrok. Haar vader woonde destijds in mijn straat en ik zat toen in groep 7

Tijdens de overgang van groep 7 naar groep 8 op die nieuwe basisschool in de Wisselaar, besloten mijn ouders om ieder zijn eigen weg te volgen en gingen zij definitief uit elkaar toen ik tien/elf jaar was en net een jaar op die nieuwe school zat.  Tijdens de zomervakantie ben ik samen met mijn moeder gaan wonen op zo'n 5 kilometer verderop en zijn we verhuisd naar de "Heksenwiel, een buurt gelegen  in Haagse Beemden" en hadden we een huis voor ons alleen.

In die nieuwe straat waar ik samen met mijn moeder ben gaan komen te wonen, in die straat, daar stond ook een basisschool. Na een aantal lessen te hebben gevolgd daar op die school in groep 8 liet ik mij weer daar snel uitschrijven en ben ik met de fiets teruggekeerd naar de "Samenloop" waar ik in groep 8 mijn SITO toets deed behalen.

Mijn vaste vriendin van destijds  uit groep 8 toen   (en ik toen in groep 7),   dat jaar zat zij niet meer op mijn school...  :'(  Tijdens de verhuizing en overgang van groep 7 naar groep 8, en zij zat op het voortgezets onderwijs, was het nu toch echt mijn beurt. Iets anders, iets groters zat eraan te komen... De middelbare school! Bereid je voor.

Eerst de SITO toets...

Score #punten gescoord

Adviesopleiding #niveau 4, mavo/havo, great. 

Een school zoeken!


~ Zie ook:   Symptomen van ADHD

vergroot afbeeldingPriscilla op de basisschool De Samenloop in Breda in groep 8

Dus ik was 11  jaar en ik was geslaagd in groep 8, woonde een jaar samen met mijn moeder, en ik had mijn SITO toets gehaald dat jaar... en nu was het tijd voor het uitkiezen van een nieuwe school!  Samen met mijn moeder ging ik langs wat voorlichtingsavonden, dacht ik geloof ik, daarvoor moet mijn geheugen opgefrist worden.  However.. mijn punt in dit verhaal is   ik voelde mij nergens thuis en daarom was het niet heel makkelijk voor mij te kiezen in een school dat bij mij past. Mijn enige droom als kind op dat moment als het gaat om wat ik later wilde worden was rijk, mooi en beroemd. Mijn aandacht ging niet uit naar het uitkiezen van een school, mijn aandacht ging uit naar het verwerken van dit proces in zijn geheel. Zoals de scheiding van mijn ouders en zoals leuke dingen doen tijdens de zomervakantie met wat vriendjes samen met mijn vaste vriendinnetje van die tijd, en we ons vast konden voorbereiden op de grotere wereld. Die verbeelding ervan was er wel maar dat veranderde al snel totdat.... sinds mijn moeder haar geluk gevonden had in een andere man en toen besloot haar huis na een jaar op te geven - waar op dat moment ik er met mijn moeder samenwoonde.

Ik moest erin geloven dat er altijd nog een keuze was en dat ik kon kiezen tussen mijn vader en moeder. Ik heb de keuze om in Breda te blijven en ik heb de keuze om naar Zaandam te vertrekken. Ik kan ervoor kiezen om bij mijn moeder te blijven of dat ik naar mijn vader zou gaan. Die keuze was natuurlijk snel gemaakt. Na een jaar te hebben samengewoond met mijn moeder, ben ik samen met mijn moeder in het huis van haar toen voormalige nieuwe vriend ingetrokken. Gelukkig heeft mijn moeder in Zaandam zelfs een college weten te regelen! Het Saenredam college. dus daar hoefde mijn aandacht niet meer naartoe, voor het uitkiezen/selecteren van een middelbare school, dat was gelukkig al mooi geregeld.  Na mijn zomervakantie zou ik meteen op die nieuwe school beginnen. De eerste klas. En dat kwam toevallig wel goed uit. Meteen een frisse start. En toen mijn moeder had besloten na een jaar haar huis te willen opgeven nadat ik erin slaagde mijn SITO toets te halen, hebben we tijdens de zomervakantie onze spullen gepakt en zijn we vertrokken vanuit Breda naar Zaandam. 

De eerste klas oftewel het Voortgezets onderwijs was nogal een spannende jaar. Niet alleen zou ik naar een nieuwe school gaan in een andere stad, ik besloot zelfs een geheel andere identiteit aan te nemen! Door mijn tweede naam als roepnaam te gebruiken. Mijn volledige naam is Priscilla Felicia Harmanus. Mijn roepnaam zou dan niet meer "Priscilla" maar "Felicia" zijn.  Een nieuwe identiteit maar nog altijd het meisje met een Brabants accentje en daar moest ik doorheen. Want dat is het eerste waarmee een Brabander mee geconfronteerd wordt, zijn of haar accent, het meisje met de zachte "G."  Dus als ik nieuwe vriendjes en vriendinnetjes wilde maken op school, was dat het eerste waarmee ze mij confronteerden. Het meisje met de zachte "G."  En ze praatte me dan na. Dus ik besloot aan mijn accent te werken en dat schijnt te werken. Sinds ik vloeiend ABN's spreek, ben ik er niet meer mee geconfronteerd. 

Toch was ik door de ogen van de jongens een aantrekkelijke verschijning al hoefde ik daar weinig of niet veel voor te doen. Maar dat was op de basisschool ook al zo en dat maakte de meisjes jaloers en dat pakte helemaal niet goed uit. Dat zou een bedreiging zijn. Wanneer je niet voor jezelf durft op te komen. Daar zou verandering in komen.

Op de middelbare school zou ik de controle hebben. Ik zou de leerlingen van de klas bewijzen dat zij bang voor mij moeten zijn en dat het zou kosten wat het kost, ook al zal ik ervoor moeten vechten. Ik zal terugvechten. En dat heb ik toen ook gedaan. Ik heb gevochten en ben gaan vechten.  Daarover later meer.

Priscilla op haar scooter Aprilia SR 2008-2009 (Zaandam)

Maar eigenlijk maakte ik liever helemaal geen ruzie.  Het was alleen zo dat ik (ten opzichte van de meiden) gewend was meer met jongens op te trekken dan met meisjes in de klas en op school.  En niet alleen vriendinnetjes krijgen verkering met hun vriendjes, vriendjes kregen ook verkering met hun vriendinnetjes en die tijd zat eraan te komen en daar ontkom je niet aan.  Dan kreeg je een tweestrijd.  Dan was het: "Je moet kiezen tussen mij je vriendin of je vriendinnetje Priscilla. Vriendjes kozen natuurlijk liever voor datgene allebei. En dat maakte mij weer angstig, omdat ik bang was dat ze me weer zouden verlaten. 

Tijdens de gymles in de eerste klas zou er wat gezegd zijn waardoor er een soort van bedreiging ontstond tussen mij en een klasgenoot.  Er werd erover gesproken dat zij aan het bluffen was na schooltijd mij te willen aanpakken en dat er zou worden opgewacht. De adrenaline gierde door mijn lichaam en voelde me toch echt zenuwachtig want het was allemaal een beetje dubbel.  Het liefst begraaf ik de bijl maar aan de andere kant was dit voor mij ook een kans om mijzelf aan anderen te bewijzen om te laten zien waartoe ik in staat ben. Dit conflict tussen haar en mij zorgde voor een heel schoolplein met toeschouwers. Naast wat intimidaties was er eigenlijk niet veel meer gebeurd dan een "bitch slap" zoals we dat dan noemen. Ik heb haar geslagen met mijn platte hand op haar rechterwang. Dit valt onder mishandeling, en hiervoor ben ik berecht, nadat ze samen met haar vader aangifte deed bij de politie en ik voor de rechter moest verschijnen. Ik kreeg een taakstraf van zo'n 60 aantal uren en die heb ik doorgebracht in het Dierenasiel in Zaandam en daar heb ik mijn taakstraf ook afgemaakt. En als cadeau kreeg ik mijn eerste strafblad die kwam te vervallen na het bereiken van de leeftijd van achttien jaar. Ook zorgde dit voor allerlei hulpinstanties die erbij kwamen kijken. Zoals de Jeugdzorg. Daarover later meer.

Priscilla haar eerste dag weer zonder beugel - Zaandam - 2011 - 2012

Eenmaal terug op school werd er natuurlijk over dit voorval gesproken, Het verhaal dat  van een mug een olifant werd.  Het verhaal dat er niet alleen een klap was uitgedeeld, maar een vuist.  Zo'n fantasie vond ik natuurlijk allemaal wel best. Mensen moesten bang voor mij zijn.

In de tussentijd ging ik langs allerlei hulp instanties en regelmatig ging ik op gesprek en nam mijn moeder deze dagen ook vrij van haar werk. Helaas was in het krijgen van een beeld van ons gezin nooit helemaal compleet. Mijn vader bevond zich op dat moment in het zuiden 135 kilometer verderop, en mijn (half)broer(daarover later meer) op begeleidend wonen(in Breda). De toen voormalige vriend van mijn moeder wilde niet meewerken dus die picture kwam nooit helemaal compleet naar boven.. Terwijl ik dat juist zo belangrijk vond.

In 2007 was ik 13 jaar en ik werd 14 jaar in de tweede klas. Op zaterdag 13 oktober 2007 kreeg ik mijn allereerste vriendje en mijn verkering heeft zo'n twee en een half jaar geduurd. Het was een heel leerproces, maar een gezonde relatie was het niet.  Ik kwam erachter dat mijn vriendje was vreemdgegaan nadat ik hem betrapte op een aantal leugens. Mijn wereld stortte in en dat alweer voor de zoveelste keer! Dit voelde als verraad aangezien hij (mijn vriendje) wist van mijn verleden en waar ik vandaan kom en wat ik heb moeten doorstaan. Die "angst om te worden verlaten." Maar ik had niet de moeite en de kracht door te zeggen "joh ik ga bij je weg", na alles wat we hebben meegemaakt, mijn eerste vriendje!" Het was zelfs zo dat als hij het zou uitmaken, dat ik mijzelf iets zou aandoen. Want zonder hem had het leven voor mij geen zin meer. 

Hoe het went of keert, met en zonder hem, in het nieuwe huis was er nog altijd spanning tussen mijn moeder en haar toen voormalige vriend, en uiteindelijk tussen het hele gezin. De details bespaar ik. Maar als er ruzie was, (en der was vaak ruzie), werd dat niet op een rustige manier met elkaar uitgesproken en er werd al helemaal niet naar elkaar geluisterd. Er werd naar elkaar geschreeuwd en voorwerpen vlogen door de lucht Als kind ontkom je er niet aan. Dus op het moment dat ik thuis van school kwam en de voordeur opende, opende er zich een vlaag van negativiteit en spanning doorheen. Ten koste van alles en het hele presenteren op school. Zoals thuis rustig je huiswerk kunnen doen. Het was vooral nodig vond ik, zo snel mogelijk uit huis te gaan en een plek te regelen om daar mijn studie te kunnen vervolgen en later met wat rust zou terugkeren op die plek. 

Hulp en ondersteuning als je dat even nodig hebt

Bij mijn huidige huisarts van die tijd trok ik als kind regelmatig aan de bel met allerlei psychische klachten. En omdat ik wist dat er iets speelde bleef ik erop aandringen dat ik een diagnose wilde, en werd ik verwezen naar Dijk en Duin, specialist in psychiatrie - Sector ouderenpsychiatrie, Ambulant Zaanstreek - doelgroep: psychische problemen voor alle leeftijden, op de westzijde in Zaandam.

Dijk en Duin, specialist in psychiatrie - Sector Ouderenpsychiatrie, Ambulant Zaanstreek

Vervolgens ben ik daar therapieën gaan volgen en ik had de leeftijd van 15 - 16 jaar.  Ondertussen ben ik zelf op het internet gaan kijken om erachter te komen wat er eventueel misschien aan de hand zou kunnen zijn en kwam ik op "Somatoforme stoornis" en "Dysthyme stoornis".

Een somatoforme stoornis is een psychische aandoening waarbij een persoon lichamelijke klachten heeft waarvoor geen somatische oorzaak (lichamelijke ziekte) gevonden is. De patiënt ervaart reële lichamelijke klachten, die niet ingebeeld zijn. De klachten zijn ook niet bewust of doelbewust nagebootst, zoals bij een nagebootste stoornis of simulatie. Soms is de relatie met psychische oorzaken te leggen, maar niet altijd.

De dysthyme stoornis, dysthymie of persisterende depressieve stoornis (DSM-5), is een psychische aandoening, een chronische en een lichtere vorm van klinische depressie die zich kenmerkt door een gebrek aan plezier en genoegen in het leven. Deze stoornis gaat meestal gepaard met slaapproblemen, eetstoornissen, verminderde energie, concentratieproblemen, en gevoelens van wanhoop. Er is sprake van een dysthyme stoornis als de klachten minimaal twee jaar duren (bij kinderen is dit minimaal 1 jaar) en gedurende deze tijd nooit langer dan twee maanden wegblijven. In het DSM-IV is de aandoening ingedeeld bij de stemmingsstoornissen. Het verschil met klinische depressie ligt voornamelijk in de intensiteit van de symptomen, maar dat betekent niet dat er minder lijden bij te pas komt. Iemand met dysthymie is wel in staat sociaal en maatschappelijk te functioneren, maar de levenslust ontbreekt hierbij. De aandoening duurt ook langer dan een zwaar depressieve episode. Een depressie heeft namelijk een duidelijk afgrensbare periode i.p.v. een lange aaneengesloten periode. Dysthymie gaat niet samen met psychotische verschijnselen en is niet begonnen met een depressie.

Dysthymie heeft net als depressie een zware impact op iemands leven. Door een constant somber en neerslachtig gevoel waardoor de patiënt veel klaagt, sarcastisch wordt, humeurig en pessimistisch is, ervaren mensen in zijn omgeving de persoon meestal als somber, zuur, humorloos. Sociale contacten lijden er dus onder en dat kan tot een sociaal isolement leiden.

Dysthymiepatiënten zijn bij stress of schokkende ervaringen vatbaarder voor klinische depressie dan anderen. Als depressie zich naast dysthymie voordoet, spreekt men wel van een dubbele depressie.

Nu geloof ik niet meteen alles wat er op het internet verschijnt dat langs aan mij voorbijkomt en voorgeschoteld wordt, maar tijdens de hulpverlening heb ik dit onderwerp wel aan ze voorgelegd en het met ze besproken. Ze zijn er toen samen met mij naar gaan kijken. Uiteindelijk kreeg ik beide diagnoses op papier en was de diagnose nu officieel. Ik was gediagnostiseerd en ik zou lijden aan de somatoforme stoornis en de dysthyme stoornis.

De hier besproken diagnoses op papier maakte mij tevreden omdat dit de eerste stap zou zijn naar verlichting richting de financiële steun die ik nodig had om een woonvoorziening te kunnen regelen en wat rust in mijn hoofd te creëren.   Daarnaast werd er medicatie aan mij voorgeschreven, geneesmiddelen zoals Oxazepam en nog wat anders, maar dat heb afgeslagen. Tot de dag van vandaag.  Genezing en genezen en het creëren van wat rust in mijn hoofd zei ik tegen mijzelf dat dit niet de oplossing mag zijn en dat ik blijf zoeken naar verheldering ergens anders.

Straathoekwerk is een team van de GGD dat zich inzet voor jongeren in de leeftijd van 12 tot 27 jaar. Straathoekwerk is aanwezig in  Zaanstad en Oostzaan. Enerzijds zijn er medewerkers die op straat werken, anderzijds wordt er individuele hulp en dienstverlening geboden.

Je kunt van dinsdag tot en met vrijdag van 12:00 – 16:00 langskomen op de inloop en je krijg direct een gesprek. We hebben geen wachtlijst.

En dat ben ik ook gaan wezen doen. Ik had problemen waar ik zelf niet uitkwam. Vrijwillig ben naar ze toegestapt.  Zij die jongeren begeleiden en helpen. 

Straathoekwerk

Voor vragen over huisvesting, financiën, dagbesteding, relaties, problemen met ouders etc.

Carola Nijman (Senior straathoekwerker bij Straathoekwerk) in GGD Zaanstad was mijn vaste begeleidster waar ik met al mijn vragen terecht kon komen.

Carola is een van de weinige hulpverleners waarbij ik mij erkend voelde. En samen bouwden we een band op.

wordt vervolgd.

Niet alleen kon ik terecht bij de huisarts, en bij de Jeugdzorg, en bij Psychiatrie Dijk en Duin en Straathoekwerk van de GGD,  daarnaast kon ik ook met mijn problemen gelukkig terecht op school. Iets wat ik op dat moment erg belangrijk vond, zodat er rekening kan worden gehouden met mijn thuissituatie. 

Maar goed, nog steeds woonde ik er thuis en daar moest en kwam verandering in. Via de Jeugdzorg kon ik bij Spirit! 16+ terecht. Zij konden iets voor mij betekenen als het gaat om begeleidend wonen. Zij zijn toen met mij samen gaan kijken naar een plek voor mij. Het ging om een plek voor begeleidend wonen speciaal gericht voor jongeren.

Zelfstandig wonen is soms best pittig. Je moet veel regelen en organiseren. Je kan hierbij net wat meer ondersteuning gebruiken. Begeleid wonen is voor jongens en meisjes van 16 tot 19 jaar die om verschillende redenen niet meer thuis kunnen wonen. Je verblijft samen met een of twee andere jongeren, in een huis van Spirit met een zogenaamde ‘hoofdbewoner’. Dit is een jongvolwassene die jou ondersteunt, het dagelijkse reilen en zeilen in de gaten houdt en voor extra hulpverlening kan zorgen als dat nodig is. De hulpverlener begeleidt je en betrekt hierin je gezin en netwerk.

Meteen heb ik mij bij Spirit! 16+ aangemeld en mij laten inschrijven voor op de wachtlijst.  Al snel kon ik daar terecht.  Het traject duurt niet langer dan een half jaar/jaar en dan zit het begeleidend wonen er weer op helaas.  Het doel van dit traject is jongeren begeleiden in het zelfstandig wonen en wanneer het traject afloopt, jongeren zelfstandig hierna kunnen doorgroeien.

Dus dat heb ik doorstaan en ik was weer een ervaring rijker. Maar nadat er een einde aan dit traject zat te komen, en ik er niet meer begeleid kon wonen was ik weer terug bij af. 

wordt vervolgd.

to be continued


And then all of a sudden,
she changed.
She came back a
completely different person,
with a new mindset,
a new outlook,
a new soul.
The girl that once cared
way too much
about Everyone and 
Everything, no longer 
cared at all.



Somatoforme stoornis van Wikipedia

Dysthyme stoornis van Wikipedia

Straathoekwerk van Zaanstad Jongerenloket

Straathoekwerk van Zaanstad

Begeleidend wonen van Spirit

Gekwetste kindmodus

Verslaving

Jaliefgevoel

Soul Searching

~ Zie ook:   Symptomen van ADHD

About » Priscilla » Over mij » Gekwetste-kindmodus